VS

Blei litt lei meg då eg stod utanfor min überfancy skule og ingen Ingrid kom. Men så kom Ina, men eg turde ikkje seie hei me ein gong for eg såg ikkje kem d va. Kem kjem no egentleg smygande rundt frå der med kantina og tha inner circle of Hafstad ein onsdagskveld klokka 17.35? Men jodå, Ina va det. Då sa ho at eg skulle rote med ho i staden for, eller rulle som det i denne samanhengen internt har blitt heitande, for d skal rullast og klåast og rotast, berre fantasien set grenser. Men det finst jo sjølvsagt eit men her, og det må vel her bli: men det va kanskje ikkje heilt på ekte. Meir kan vel kanskje ikkje seiast for øyeblikket. Likevel, for å gjere folk ytterligare nysgjerrigare må eg vel berre nesten få seie: ting har skjedd tidlegare, som ikkje har vore regisserte:P

Skapaffärer har ikkje skjedd med noken ein skulle tru det hadde skjedd me. Litt morsomt egentlig. Men i lengda litt flauande når ein ved fleire anledninga blir assosiert med førstissa. Kommentara som: "Kem va d?" om folk som e ute og jogga når ein kjøre forbi, etterfulgt av at d må vel vere noken førstissa, "Tone, kem va d?" finn eg særs lite treffande. Visse artiklar om førsteklassingar har gitt meg det stempelet, då spesielt med dei eg kjenne som finn dette morosamt. Ka veit vel eg om ka andre seie, eg trur dei har gløymt alt. Vertfall noken.. kanskje..? Skapaffäre hadde eg ikkje hatt noke i mot, vaffal masse bedre enn at folk du ikkje kjenne kjem opp t deg og seie namnet på noken som du aldri ville trudd dei hadde assosiert med deg (sjølv om det kanskje hadde vore littegranne rett, men kem e den fremmede personen som står rett foran meg og prøva å grafse i privatlivet mitt!?)

Og goggel, Plünnecke e eit namn! og enno meir: Schwalenberg Biesterfeldt Plünnecke e heile etternamnet, så fagert, noke sånt vil eg og gjerne heite. Og forresten t alle: søppel mellom linjene? utdjup!